این روزها انگار همه چیز رنگ دیگری به خود گرفته اند، از دیوار ها و درختان و خیابان ها بگیر تا انسانها که همراه با آنان خاطرات مشترکی را مرور می کنند. تمامی این خاطرات رنگی میان سیاهی و سپیدی که در خود نهان داشتند بالاخره به شهر پراکنده اند. سپیدی روزهایی که شنیدم سعید مین پور آزاد شده، سپیدی روزهایی که افتخار می کردم که با واسطه، مردی را می شناسم که بدون آنکه او مرا بشناسد، فقط به سبب همنوع و هم خون بودن دوستش می دارم و به آرمان هایش عشق می ورزم.

    یادم هست روزهایی را که پس از آزادیش رنگ این درختان و خیابان ها چگونه بود و دیگر خبری از آن سیاهی روزهای در بند بودنش خبری نبود همه ما خوشحال، به آینده می اندیشیدیم و متین پورانی که خواهند آمد و چه ها خواهند کرد. آن زمان روزها فقط وظیفه داشتند خاطراتی که قرار بود بعد ها رنگ به خود بگیرند تقدیم کنند. زمان پی در پی در گذر بود و داشت نام "سعید"  را از خود، و حتی از زبان من و الناز هم می راند. زمان!

    یادم هست زمانی را که یک  smsروان را آشفته ساخت. چه می توانستم بکنم، حکم اجرای 8 سال زندان سعید متین پور صادر شده بود. تنها کاری که می شد کرد این بود که عکس او را در جای جای ستاد انتخاباتی مهدی کروبی قرار دهم و هنگامی که در خیابان هستم عکسی از او و سال هایی که بر او خواهد گذشت به عابران نمایش دهم، شاید برای او، روز ها و چشمان آکنده از انتظار خانواده اش کاری کرده باشم. ولی افسوس که خرد جمعی بر این بود که از ایجاد تشنج پرهیز کنیم و بگذاریم بازداشت شود. و بازهم زمان!

       باز هم روزها گذشتند و گذشتند و اکنون اوین پذیرای سعید متین پور است. افکار پشت به پشت از کنارم می گذرند و باسرعت بر گذشته یورش می برند ولی جز یأس چیزی برایم به ارمغان نمی آورند یاد روزهایی می افتم که می توانستم کاری انجام دهم و ندادم و حالا که کار از کار گذشته پی اشکهای پنهانی، دعای توسل و کار هایی می روم که ثمری برای سهراب که مرده است ندارد، نوش دارو را دوباره در جیب می گذارم باز به کاغذ ها پناه می برم شاید، فقط شاید به توانم از این زمان رخوت انگیز بگریزم.